21 september 2025
Naar Villach
Naar huis, maar waar langs, tja.. natuurlijk denkt iedereen aan de thuisreis, of hij/zij nog een paar dagen blijft of er een week elders aan vast plakt, iedereen moet 
op enig moment weer naar huis maar de grote vraag is.... waar wil ik langs rijden. Ik reis niet graag op de 'bonne fooi' ofwel de "bon foi", ofwel op de goede afloop, ik wil tevoren graag weten of ze open zijn en of er plaats is. Dan doet Bled tot drie keer toe heel moeilijk, u moet reserveren, maar dat kan alleen voor minimaal
twee dagen. Het wordt dus geen Bled.
Op de route ligt ook het fraaie stadje Villach en op zeer korte afstand van de autobaan, is camping "Wiesencamping", nooit wordt er mail beantwoord, nooit wordt de telefoon opgenomen, dat is nou precies hoe een Oostenrijker werkt, 'moderne onbereikbaarheid'. Dus op goed geluk daarheen, mochten
ze gesloten zijn, dan is de snelweg heel dichtbij voor een alternatief. Maar ze zijn open, ofschoon wij wel via een heel fout straatje komen, bijna zijn dak er af. Maar ja, als 'G Maps' en 'Mw. T' je daar langs sturen...
We staan snel en we maken een fraaie wandeling met een werkelijk schitterend uitzicht, waarom gaan we eigenlijk naar Kroatië, terwijl het hier zo mooi is? Er komen ondertussen talloze appjes binnen vaak vergezeld van een foto over plaatsen waar andere reisgenoten 'geland' zijn, ook wel weer leuk!
Deze etappe was geen feest, het is een zondag, einde van vakantie voor heel veel mensen en opvallend veel Duitsers die naar hun land terug racen omdat ze morgen weer aan het werk moeten. Al heel snel zijn er werkzaamheden aan een viaduct, dus vertraging, dan richting Koper, is een ongeluk gebeurd, een ambulance rijdt voorbij, weer file, eindeloos lang, zeker een half uur. Bij Koper, wat daar is, geen idee, maar 'G Maps' zet daar een lange rode streep, weer ruim een half uur vertraging. Het is inmiddels hoog tijd voor een koffiepauze, dus uit de file, het stadje in.... maar waar kun je parkeren? Op een open bedrijventerrein kunnen we even rust nemen met een lekker bakje koffie in het zonnetje "Waarom verder rijden?". Onze oorspronkelijk aankomsttijd in Villach zou vijf over twaalf zijn, het werd uiteindelijk vier uur. Bijna vier uur later dan gepland, deels door de pauzes, maar ruim anderhalf uur door vertragingen.
Morgen weer een etappe... Voor nu, welterusten.
22 september 2025
Naar Bergen am Hochfellen
Weer een etappe richting NL, deze keer gaat de route naar camping Wagnerhof, misschien dat Wagner daar zelf ooit heeft gespeeld. Het is een etappe van 225 kilometer en 
we kunnen daar om twee uur zijn. Een beetje te vroeg, want de camping heeft 'Mittagsruhe' van 12:30 - 15:00 en daar wordt niet aan getornd!
Vandaag gaat alles veel gemoedelijker, vrachtauto's die rustig rijden, 88 op te teller, wij in hun spoor. Even pauze, geen probleem, het gaat zo rustig dat het bijna saai wordt. De bijzonder fraaie natuur hier, heel afwisselend, maakt het heel aangenaam. We zien ook dat het weer veranderen gaat, grijze wolken in de verte die zich mengen met de damp uit de bergen, heel bijzonder.
Opstoppingen hebben we vandaag niet, zelfs bij de grens, zelfs bij de tol van de Tauernautobahn gaat alles heel soepel, nergens wachten, wat een weelde.
In Marhof hebben we tijd om even naar het dorpje te gaan, ook onderweg heb je boodschappen nodig, hier geen verzorgingsstaat door de ACSI. Het is een leuk dorpje maar niet voor een lang verblijf, maar er is nog wel een ijsje te koop, dus.....
Als we terugkomen op de camping, staan daar ook Mari en Ineke met hun camper, ze staan net en het is leuk even met hen te kletsen. Maar het weer is hier ook omgeslagem naar miezer. Morgen weer een etappe die ons weer een beetje dichter bij NL brengt.
23 september 2025
Naar Berg bei Neumarkt id Op.
De dag begint met een stroom aan berichtjes van reisgenoten die al bijna of zelfs al helemaal thuis zijn. Wij zijn nog niet halverwege...
Maar de dag begint ook met miezer, net geen regen, gelukkig staat het sanitair gebouw dichtbij, dat is prettig. We zien nog net Mari en Ineke wegrijden, het is tien voor negen precies.
Vanaf de camping Wagnerhof zitten we in een paar kilometer op de autobahn, dus 'rachen' maar. Het schiet inderdaad lekker op, maar het wordt steeds mistiger en we rijden max 80 km/u, het zicht is amper 200 meter.
Dan steeds langzamer, er vormt zich een file, maar gelukkig blijven we rijden, zo'n 20 km/u, je wilt dan graag weten waardoor een file ontstaat, nou het staat op de foto, twee mannen hebben een strook afgezet, ze boren een gat in de weg, dat is het!!! Krankzinnig!!
Het is inmiddels half elf geweest als we een parkeerplaats oprijden, deze is echter aan de andere kant van de weg, dus over een viaduct erheen. Het blijkt een grote verzameling - laten we zeggen - horeca te zijn, Burger King, Mc Donalds, een Hotel, een Shell station enz. Door de mist banen we ons een weg naar een horeca zaak, het blijkt de Mc Donalds te zijn. Nou dat wordt dus een grote Mc Donalds experience, we zijn er nog nooit geweest. Maar zitten we eindelijk aan de koffie, snappen we de 'formule': je neemt allemaal gedresseerde apen, die leer je allemaal een kunstje, eerst moeten ze naar een scherm om te kiezen, dan naar een loket, dan wachten tot de 'brokken' in de voerbak geleegd worden en dan happen maar. Wij stonden voor een restaurant-waardige bali te wachten om te zeggen dat we graag koffie wilden, maar er stond niemand en er kwam ook niemand, tot we de apen zagen.... Gelukkig zijn wij - nog - geen apen en de laatste keer dat we bij Mc Donalds waren is geweest. Wat een sooi.
In de dikke mist gaan we verder naar het noorden, richting München. Ik herinner me de autobahn bij München als alleen maar werkzaamheden, jaar in jaar uit, altijd werkzaamheden. Maar dan zien we nu het resultaat, we kunnen gewoon doorrijden... wat een verademing. Het wordt allemaal wat helderder in de lucht en dat wordt steeds beter.
Dan, het is bijna - onze - lunchtijd, we zien een dorpje, we zien een kerktoren, geen getreuzel, aarzel niet, we draaien de autobahn af en het dorpje in. Tegenover de kerk is een parkeerstrook voor max. drie uur, de voorzieningheid is met ons. We genieten - wel in de frisse buitenlucht - van onze lunch, heerlijk. We hadden nog nooit op een 'kerkplein' een lunch gehad. Het keren gaat ook soepeltjes en we 'rachen' weer verder. Het is drie uur als we op camping Berg aan de stroom gaan. Het dorpje Berg is eigenlijk best aardig, helaas is het geen wandelweer, maar we zien wel op een kaart bij de receptie een kaart met echt tientallen fietspaden en fietsroutes. Het is wat te ver op een zaterdagmiddag, maar anders zou je hier zo heen gaan. Onderweg weg naar Camping Berg komen we ook nog langs een bijzondere kerktoren met vijf punten, geweldig wat een vakmanschap!
We doen wat boodschappen en vanavond eten we pizza, tot morgen.
24 september 2025
Naar Kirchheim
Niet alle campings zijn zo gemakkelijk als die in Berg, hoe laat je komt, hoe laat je gaat, geen harde regels. Echter de camping Wagnerhof en ook Seepark, waar we naar toe gaan hanteert de regel op de Duitse manier, streng. Dus mogen we niet voor drie uur aankomen.
We vertrekken iets voor elf uur, eerst alle tijd voor koffie.. We zitten al weer snel op de autobahn en de kilometers vliegen onder ons door. Fraaie vergezichten - anders dan eergisteren - vergezellen ons langs de weg. Het is koud en geen buitenweer, koffie hebben we al gehad, we rijden rustig door en op een enorm parkeerterrein hebben we de lunch, deze keer helaas in de auto.
Dan zien we een leuk dorpje in de verte, het heet Wasserlosen, en misschien lukt het ons om daar de auto met car even te parkeren. Maar wat we ook proberen, we rijden
drie keer door het dorpje, maar geen parkeer-gelegenheid, zelfs niet voor een gewone auto.
We gaan verder op de autobahn, we komen in een file, plotseling een file. Wat raar is, wegwerkzaamheden worden met mooie borden ver tevoren aangegeven, nu staat er
alleen een politieauto met het woord STAU er op. Er gaat geen lichtje aan, waarom ook. We rijden stapvoets en gaan van drie naar twee rijbanen, dat kost altijd tijd. Na enkele kilometers voortsukkelen, staat er een weer een politieauto met daarop: invoegen wegens 'bau-arbeiten'. Nog geen lichtje, tot we allemaal weer ingevoegd
zijn, dan allemaal achter elkaar passeren we een 'mannetje met een hesje' die auto's aanwijzingen geeft, onze voorganger, een man met een vlassig baardje in een oude mercedes moet rechts aanhouden, wij mogen gewoon rechtdoor.
Dus dat is wat ze hier doen, heel de autobahn plat leggen om illegalen of vluchtelingen er uit te vissen. Schande. Stem maar flink PVV, dan krijgen we dat hier ook, het verkeer in heel Nederland plat leggen voor één illegaal. Bah.
Na nog vijf keer - of was het nou zes keer - echte werkzaamheden, kunnen we eindelijk van de autobahn af en gaan naar Kirchheim, vijf kwartier vertraging.
Dan is de campingbaas op vakantie en zijn zoon moet het werk - inschrijven - overnemen, maar die is nergens te vinden of te bereiken, geen bel, geen telefoon, geen deur die open gaat, slordig.
Eindelijk vindt Emmie de man, hij was zijn schoenen aan het schoon maken achter het huis.
We eten lekker en besluiten, omdat er slecht weer verwacht wordt, morgen het karrespoor te volgen naar Lienen, onze volgende camping.
Welterusten.
25 september 2025
Naar Lienen
Na flinke buien vannacht is het bij het opstaan droog, geen spatje meer te horen. Na de wasserij en ontbijt, nemen we nog een kopje koffie en dan gaan we op reis, we hebben Mw. T, geïnstrueerd "Snelwegen vermijden". We zijn ook een beetje geïnspireerd door Rini die thuis gekomen is zonder tolwegen. Al na een paar kilometer merk je
het verschil, het is rustiger op de weg, er wordt niet gejakkerd, we beleven de natuur veel intenser, veel dichterbij èn de hamvraag, is dit langer of duurt het
langer. Het was drie kilometer korter en een uur en een kwartier langer. Maar wij ervaren het nu al als minder stressend.
We komen door bos, we komen langs eindeloze akkers, we hebben rechte stukken en haarspeld-bochten, maar een parkeerplaats voor een pauze komt er niet.
We komen door een dorpje, en zien een leuk restaurant - zou het open zijn? We parkeren in de straat op de stoep en gaan er heen. Een vriendelijke meneer zegt, helaas we gaan pas om vijf uur open. Dat is nou jammer, maar mogen wij op uw terras onze eigen koffie gebruiken? Dat mag, wat een aardige Duitser.
We keren de car en vervolgen onze 'reis eens anders' reis, soms door kleine dorpjes, dan weer langs een stadje, maar steeds gevarieerd. Een enkele keer over een tweebaans lokale weg, die ook voor tractoren wordt gebruikt, met witte kool, met suikerbieten of met rode kool.
Inmiddels loopt het tegen half één en we zoeken een mooie plek voor de lunch. Ik had het steeds al verwacht, maar de voorzienigheid heeft iets voor ons bedacht, een parkeerterrein bij een begraafplaats, wat een rust.
Na zo'n 180 kilometer gegaan en nog bijna 60 te gaan, rijden we merk ik meer op vierbaanswegen dan op lokale wegen. Dus nieuwe intructies voor Mw, T, over de snelweg.
Kwart voor vier zijn we op de camping in Holperdorp, het was een schitterende route, heerlijk om die snelweg (grotendeels) te kunnen vermijden.
Morgen de laatste etappe.
26 september 2025
Naar Apeldoorn
We gaan via Apeldoorn naar huis, kunnen we in Apeldoorn, onze zoon en gezin, oude buren en kennissen nog even bezoeken - als we er dan toch zijn. We gaan vanaf de
camping in Holperdorp over het karrespoor op weg naar de snelweg. Ook nu zien we dat het karrespoor veel meer afleiding geeft, fraai vergezichten, grazige weiden,
grappige dorpjes. Maar ook nu komen we uiteindelijk op de snelweg, gewoon omdat het sneller gaat en we meer tijd willen voor bezoekjes.
Het worden een paar drukke maar gezellige dagen, goed om iedereen weer eens te zien.
Zondag naar Gasselte
28 september 2025
Naar Gasselte
De reis naar Gasselte verloopt voorspoedig, tot we op de A28 bijna bij Staphorst zijn. Het lijkt eerst een 'gewone' file, maar niets is minder waar. Ver buiten ons gezicht speelt zich een klein drama af, een auto met caravan en nog twee andere voertuigen zijn in botsing geraakt. Een BMW haalde de caravan in maar kwam door onbekende oorzaak tussen de auto en caravan terecht. De caravan schoot los en verongelukte, de BMW ramde de geluidswal en de trekkende auto eindigde tegen de middenberm beveiliging. De BMW inzittenden zijn per ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
De caravan is totaal vernield en alle spullen liggen er uit over de weg.
Dit hoop je nooit zelf mee te maken. Heel triest als je vakantie zo eindigt. Na anderhalf uur wachten, kunnen we dan weer verder, een stukje over een lokale weg en dan de A28 weer op. In plaats van drie uur is het half vijf geweest als we ons dorp binnenrijden.
Wat feitjes, wij zijn 36 dagen onderweg geweest, waarvan 23 dagen met de groep, de groep was oorspronkelijk 36 personen, maar eindigde met 30 personen omdat 3 equipes eerder terug gingen wegens diverse oorzaken. Wij hebben in totaal 4400 km gereden, waarvan 2300 km voor de heen- en terugreis naar Kroatië en derhalve 2100 km in Kroatië. Wij bezochten vijf campings op de heen- en wederom vijf op de terugreis en zes in Kroatië.